چنان كه محتمل است پروردگار ما را مقامى معلوم باشد كه دانش و قدرت او را حمل مىكند ، و از آنجا تدبير او نسبت به آفرينش صادر مىشود و همان عرش اوست ، و فرشتگان مقرب خداوند در آن هستند . آنچه آگاهى و شناخت آن براى ما اهميّت دارد اين است كه حاملان عرش آفريدگانى از آفريدگان خدايند و خود ، نيمه خدايان نيستند و آنان به تسبيح و تمجيد مشغول‌اند . / 27 اين از رابطهء آنان با خداوند ، امّا از رابطهء آنها با انسان ، اين همان است كه بيانگر رابطهء طبيعت با بشر مىشود ، زيرا فرشتگان واسطه‌هاى امر خداوند و تنفيذ و اجراى ارادهء اويند . پس آنها در اين صورت نمايانگر موضع آفريدگان نسبت به انسان مىشوند ، و اين تمثّل به موضع انسان نسبت به حق مربوط مىشود . پس اگر بشر بر فطرت و سرشت و در پيوند مثبت خود با پروردگارش باشد ، آنها نيز با اويند و اگر نباشد ، نيستند . پس انسان براى رستگارى در زندگى وظيفه‌اى جز اين ندارد كه به سوى تسخير طبيعت حركت كند ، طبيعتى كه از مهمترين عوامل تسخير آن عبوديّت و بندگى كردن نسبت به خداست ، و در آن صورت است كه مىبيند همه چيز در كنار او و به تأييد او قرار گرفته و آن گاه فرشتگان گماشته از جانب خداوند بر نيروهاى مختلف طبيعت همراه و با او خواهند بود ، و اگر مجموعه رفتار آدمى به اجمال درست و نيك باشد لغزشهاى كوچك او به وى گزندى نمىزند زيرا بيدرنگ در برابر خداوند توبه مىكند و اين فرشتگان براى او از خدا آمرزش مىطلبند ، و شايد به فرمان خدا خطاى او را تصحيح مىكنند تا به حالت طهارت و پاكيزگى خود بازگردد ، و بيگمان به اذن خدا او را از نزديك شدن به گناهان تازه بازمىدارند و دلش را محكم و استوار مىسازند و آن را از آرزومنديهاى نفس و وسوسه‌هاى شيطان حفظ مىكنند ، و به نظر مىرسد كه اين از نشانه‌هاى توبه پذيرى باشد . « الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ - آنان كه عرش را حمل مىكنند . » و آنها از بزرگترين فرشتگان خدايند ، و شايد اوّلين آفريدگانى هستند كه